AKTIVNOSTI:

  • Poseta Manastiru Tronoša.
  • Obilazak Tršića.
  • Slobodno vreme u Etno selu “Sunčana Reka”.

OPIS:


→ Manastir Tronoša Manastir Tronoša nalazi se 17 km od Loznice, na putu za Krupanj. Po predanju, izgradnja manastira se vezuje za kralja Dragutina, koji je počeo podizati manastir, ali ga je smrt pretekla, pa ga je završila njegova žena Katarina 1317. godine. Tokom Turskog perioda Tronoša je nekoliko puta paljena, rušena i pljačkana. Ponovo je podignuta 1559. godine. Manastir je spaljen 1813. godine, a obnovljen je 1833. godine uz pomoć kneza Miloša Obrenovića. Manastirska crkva posvećena je Vavedenju Presvete Bogorodice. Oštećena je i tokom Drugog svetskog rata. Ponovo je obnovljena 1961. godine i otada manastirski kompleks poprima današnji izgled. Današnji manastirski kompleks čine: crkva, novi konak sa prostranom trpezarijom, izložbeni prostor i Muzej Vukovog ranog školovanja. Ceo manastirki kompleks je skladan i prilagođen turističkom boravku.

Za manastir Tronošu vezan je jedan od najlepših narodnih običaja: Ratarske sveće. Dva susedna sela skupljaju priloge i prilažu manastiru Tronoši, u vosku izlivene sveće za Veliki četvrtak. Sveće su visoke oko 2 m i teške preko 50 kg. Ni u najtežim danima istorije ovog kraja, ovaj običaj nije prekidan. Nedaleko od manstira Tronoše, nalazi se desetocevna betonska česma sa hladnom izvorskom vodom, koju narodno predanje pripisuje devetorici braće Jugovića i starom Jug – Bogdanu. Iznad česme izdiže se kapela Svetog Velikomučenika Pantelejmona. Prvobitna česma i kapela, po narodnom predanju podignute su uoči Kosovske botke 1388. godine. Mnogo puta su kroz istoriju rušene. Sadašnja kapela sa česmom podignuta 1968. godine.


→ Tršić Verovatno najpoznatije selo u Srbiji, Tršić, nije samo rodno mesto jedne od najznačajnijih ličnosti srpske istorije, već je i apsolutno najposećenije ruralno naselje u Srbiji. Ovo maleno selo jedan je od prvih, pravih srpskih “brendova” kada je reč o turizmu, a nalazi se 7 kilometara od Loznice, na putu prema Valjevu. Ovo je i jedan od najlepših prirodnih predela Srbije, a očuvanje ove zelene sredine umnogome ima veze baš sa Tršićem. Godine 1787. u ovom selu rodio se Vuk Karadžić, veliki reformator srpskog jezika i jedan od prvih, pravih kulturnih diplomata svoga vremena. Biografija ovog samoukog učitelja jedna je od najimpresivnijih i najinteresantnijih u srpskoj istoriji, a njegov rad toliko značajan da nikakve promene koje su naredna dva veka donele, smene političkih sistema i kulturnih modela nisu poljuljale njegov autoritet.

Vuk Stefanović Karadžić postavio je okvire moderne Srbije kroz osnovni rad na institucijama kulture i obrazovanja, reformator jezika i pisma, prvi izdavač knjiga, sastavljač izuzetno vrednih zbirki narodnog stvaralaštva i prvog Srpskog Riječnika. Međutim, među svim tezama njegove radne biografije često se gubi čovek koji je sve to postigao, a pravi susret sa čovekom, a ne idejom koja stoji iza ovog velikog imena možete doživeti samo na jednom mestu – u Tršiću.

Do ovog sela danas vodi asfaltirani put, a čitav kraj zaštićen je zakonom kao mesto izuzetnog kulturnog, istorijskog i prirodnog značaja i ima titulu muzeja na otvorenom. Ukupno 35 razbacanih drvenih kućica koje su povezane malim stazama koje vrludaju pored bunara, taraba i otvorenih ognjišta, u autentičnom stanju u kom ga ih sam Vuk Karadžić opisivao u svojim delima, čine ovo jedinstveno tipično dinarsko srpsko selo XIX veka, u kojem danas možete prošetati prošlošću.

Predivan ambijent čuva Memorijalni muzej i rodnu kuću Vuka Stefanovića Karadžića koja je ujedno kulturna, etnološka i memorijalna postavka. Soba u kojoj se rodio, radio i živeo, u kojoj je stvarao i slušao tradicionalne guslare; vajat i kačara i koš za kukuruz, skromne dimenzije i bazična jednostavnost predmeta ovde podsetiće vas da materijalna bogatstva nisu osnova velikog duha, slobode, niti postignuća. Maleni tronožac, krevet, otvoreno ognjište i sto, ikone i jedan jedini portret Vuka Karadžića danas deluju gotovo kao igračke za decu, te je skoro garantovano da ćete odavde otići pod neverovatnim utiskom. Ovaj portret jedini je predmet mlađi od vlasnika ove kuće, a naslikao ga je Pavel Đurković 1816. godine.

Ovo etno selo prošireno je 1964. godine velikim amfiteatrom i pozornicom, kako bi se izašlo u susret potrebama Vukovog Sabora – godišnje manifestacije koja je tada postala i jedan od najvećih kulturnih događaja u Jugoslaviji (danas Srbiji). Poslednja rekonstrukcija i obnova Tršića urađena je 1987. godine, povodom stogodišnjice rođenja velikog kulturnog poslenika i reformatora, kada je Tršić dobio svoje zvanje muzeja na otvorenom, i kada je prepoznat kao mesto od nacionalnog značaja.


→ Etno selo Sunčana Reka Na desnoj obali reke Drine, u sedištu gučevskog raseda, između planine Gučevo (Republika Srbija) i Majevice (Republika Srpska), u Banji Koviljači, nalazi se Etno selo “Sunčana Reka” (površine 7 ha). Etno selo “Sunčana Reka” pruža jedinstvenu oazu za odmor, opuštanje, sport i rekreaciju koja je i te kako potrebna ljudima koji su opterećeni svakodnevnim obavezama, ubrzanom tempu života, izloženi su stresu i nemaju dovoljno vremena da se posvete sebi i svojoj porodici. Kada je krajem 60-tih godina poznati američki glumac Robert De Niro putovao auto stopom kroz Srbiju, put ga je doveo i na obalu reke Drine, u Banju Koviljaču, u blizinu Etno sela „Sunčana Reka”. Pored reke Drine je prenoćio. Reka Drina je ostavila na njega veliki utisak i sećajući se na jedinstvenu i neponovljivu reku, on je svojoj kćerki dao ime Drina. U znak zahvalnosti što je našu Drinu predstavio svetu u najlepšem svetlu, mi smo jedno naše naselje nazvali Robert de Niro…

Ono što etno selo čini prepoznatljivim je „Kafana pod vrbom” koja pruža gostima usluge ishrane. Kapacitet objekta je 250 mesta, urađen je u etno stilu, pa se gosti prijatno osećaju. Za svakog, pa i najzahtevnijeg gosta, ima bogat izbor nacionalnih jela i kvalitetan izbor vina sa prostora Srbije. Ispred „Kafane pod vrbom” se nalaze dve terase – otvorena terasa (700 mesta) i natkriveni letnjikovac (40 mesta). Pravu atrakciju predstavlja otvorena kuhinja i ognjište, gde gost može da uživa gledajući pripremanje hrane.