AKTIVNOSTI:

  • Obilazak Smederevske tvrđave.
  • Obilazak Tvrđave Ram.
  • Slobodno vreme na Srebrnom jezeru.
  • Krstarenje brodom Dunavom.
  • Golubački grad (panoramsko razgledanje sa broda).

OPIS:


→ Smederevska tvrđava Tvrđavu kao upravno, vojno, privredno, kulturno i crkveno sedište srpske Despotovine, podigao je Despot Đurađ Branković, sestrić despota Stefana Lazarevića. Sagrađena je u periodu od  1428.-1439. godine. Svojim položajem na ušću reke Jezave u Dunav zauzima površinu od približno 11 hektara, ima oblik nepravilnog trougla i sastoji se iz dva dela – Velikog grada i Malog grada. Prvo je  podignut Mali grad gde je smeštena rezidencija Despota Đurđa, zgrada za porodicu, pratnju i stražu, kao i biblioteka i kovnica novca. Izgradnja Malog grada trajala je samo dve godine! Najreprezentativniji deo Malog grada bila je Velika sala za prijeme – Sala magna audientia, ukrašena sa tri gotičke i jednom romaničkom biforom – prozorima isklesanim u kamenu, jedinstvenim primerom u izgradnji srednjovekovnih gradova u Srbiji. Po završetku izgradnje Malog grada, izgrađen je i Veliki grad Smederevske tvrđave oko 1439. godine. Pri tom je dozidano još 19 kula sa bedemima, a sa kopnene strane prokopan je rov koji je spajao reke Dunav i Jezavu. Na taj način Tvrđava je okružena sa svih strana vodom i kao takva se svrstavala u vodeni tip utvrđenja. U Velikom gradu Smederevske tvrđave nalazili su se vojni logori i živelo je lokalno stanovništvo. Smederevski grad definitivno pada u turske ruke 1459. godine, a time i srpska srednjevekovna država.


→ Tvrđava Ram Ne zna se sa sigurnošću kada je Ram podignut, ali se tvrđava Horom pominje u izveštajima iz ugarsko-bugarskih ratova. Na Trajanovom stubu u Rimu je opisan prvi prelazak rimskih legija u pohodu na Dačane preko pontonskog mosta kod Rama, sudeći prema izjavi zamenika predsednika opštine Veliko gradište Slađana Markovića. On je naveo i da postoje dokazi da je Karađorđe baš kod Rama prešao u Srbiju zbog manastira koji je Sveti Sava zidao u 13. veku i preko koga je vršena sva komunikacija. Međutim, najstariji zapis o Ramu je u 1128. godine kada su u blizini ove tvrđave Vizantinci potukli Mađare do nogu. Nakon Vizantije, na prostore Srbije sledeća velika sila koja je došla su Turci, odnosno Osmanlije sa sultanom Bajazitom II, koji je naložio da se baš na ovom mestu podigne utvrđenje sa topovskim otvorima, kako bi osnažili odbranu granice između Smedereva i Golupca od ugarskih upada. To ujedno čini tvrđavu Ram jednom od prvih artiljerijskih tvrđava na ovom području. Kako se Turska proširila dalje na sever 1512. godine, Ramska tvrđava gubi na značaju jer više nije bila na granici. Međutim, tokom 18. veka, dok je Turska ratovala sa Austrijom, Ram je ponovo dobio na značaju. Nakon toga, sredinom 19. veka, Turci napuštaju utvrđenje, a Ram i život u njemu, odumiru. Kada dolazite do ramske tvrđave sačekaće vas rov sa dva manja spoljna bedema, a u neposrednoj blizini tvrđave je karavan saraj koji je sagrađen istovremeno sa utvrđenjem, kao i istoimeno naselje sa pravoslavnom crkvom. Tvrđava Ram je petostranog oblika, doduše nepravilnog, a veličina unutrašnjeg prostora iznosi 25×35 metara. Pored donžona, kroz koji se ulazi, tvrđava ima još pet kula koje su skoro ravnomerno raspoređene – po jedna u svakom od temena odnosno 3 na istočnom i 2 na zapadnom bedemu, svaka sa po tri sprata na kojem se nalazi otvor za top i prizemljem. Ovo utvrđenje je, inače, građeno kao tipično vojničko artiljerijsko utvrđenje od lomljenog kamena u dobrom krečnom malteru, dok je za svodove korišćena opeka. Bedemi su različite širine i kreću se od 187 cm do 335 cm. U centralnom delu ramske tvrđave nalaze se ostaci džamije iz vremena kada su njome upravljali Turci.


→ Srebrno jezero se nalazi na desnoj obali Dunava i čini njen davnašnji rečni tok koji je u današnje vreme zatvoren pregradnim branama na početku i na kraju jezera. Srebrno jezero se nalazi u Braničevskom okrugu u iskočnoj Srbiji na dva i po kilometra od Velikog Gradišta. Prosečna širina jezera je oko 300 m, a  dužine je 13,5 km. Nalazi se na 70 m.n.v. i duboko je oko 7,5 metara. Odsjaj i svetlucanje vode poput srebra učinili su da ono tako dobije ime. Samo jezero je u širokoj maloj dolini Dunava, ali je okruženo brdima. Ušće reke Pek u Dunava, čuveno po svom obratnom toku u vreme visokog vodostaja, nalazi se južno od Srebrnog jezera. Ostala naselja na jezeru su: Zatonje,B iskuplje i Kisiljevo. Srebrno jezero je obilno slatkovodnom ribom, a naročito amurom, šaranom, somom, štukom, smuđem i ostalim sortama slatkovodne ribe. Jezero je poznata destinacija za relaksaciju i ribolov, ali odnedavno mami turiste iz svih krajeva Srbije. Srebrno jezero reklamirano je i kao „srpsko more“, zato što Srbija nema izlaz na more. Jezero ima hotele, nekoliko restorana, vikend-naselja i najprostraniji auto-kamp park u zemlji.


→ Krstarenje Dunavom Brod Silver Star namenjen je turističkim obilascima duž Dunava a u okruženju Srebrnog jezera. Kapacitet broda je do 200 ljudi (zatvoreni i otvoreni deo). Krstarenje brodom Silver Star pružiće vam nezaboravno iskustvo i zadivljujući poged na dunavsko priobalje. Polazeći iz marine Srebrnog jezera, brod plovi na tri destinacije: Golubačka tvrđava, Ramska tvrđava i ušće reke Pek. Tokom krstarenja bićete u prilici da vidite Veliko Gradište, ušće reke Pek kao i priobaljsko naselje Požeženo u kome je svaka kuća prava mala fabrika – metli. Dalje slede naselja Usinje i Vinci okružena gustom, borovom šumom. Obala Dunava je ovde najpitomija i omiljeno je mesto brojnih izletnika tokom celog leta.  Na levoj obali Dunava nalazi se naselje Moldova Veke, nekada vojno utvrđenje. Nizvodno se proteže veliko rečno ostrvo Moldava (pripada Rumuniji), posebno zaštićeno područje bogatog biljnog sveta na kojem je identifikovano 72 vrste ptica. Svakako najveća atrakcija ovog krstarenja je Golubačka tvrđava na samom ulasku u Đerdapsku klisuru. U blizini Golubačkog grada iz Dunava se izdiže krečnjački masiv čineći svojevrsno predvorje đerdapske regije, oznaku stupanja u područje Gvozdenih vrata. Vekovima je služila kao inspiracija pesnicima i slikarima a sve do danas zaokuplja pažnju turista. Delimično je potopljena izgradnjom Đerdapske brane.


→ Golubački grad – Nema bližih podataka o tome ko je (Ugari ili Srbi) i kada tačno izgradio Golubačku tvrđavu. U pisanim izvorima se prvi put pominje 1335. godine, u ugarskoj povelji iz 1337., u kojoj se navodi da je vlastelin Nikola Banfi, za koga se izdaje povelja, 1335. godine boravio u Golupcu, tvrđavi sa ugarskom vojnom posadom. Tvrđava je osnovana svakako pre, ali nije poznato da li je to bilo pre ili tokom neprijateljstva Ugarske i Srbije, koje je nastalo posle smrti kralja Dragutina, i tokom kojeg se prvi put i pominje Golubačko utvrđenje. Sve do vremena nakon raspada Dušanovog carstva, Golubac po istorijskim izvorima ne menja status i ostaje u posedu Ugara. Golubačka tvrđava podignuta je na samom ulazu u Đerdapsku klisuru, na mestu gde Dunav najširi u svom toku prelazi u tesnac Karpatskih planina. Tvrđava je predstavljala važno srednjovekovno vojno pogranično utvrđenje, planski građeno zbog vojno-strategijskog značaja mesta. Odavde se lako mogao kontrolisati sav kopneni i vodeni put koji je povezivao istok i zapad, a strme i nepristupačne Ridanske litice, na kojima je izgrađena Tvrđava, i sama reka, bili su joj prirodna zaštita. Zbog ovakvog položaja, tokom XIV i XV veka, pogranične sile, Ugarska i Srbija, a potom i Otomanska imperija, borile su se da osvoje Golubačku tvrđavu jer su time sticali kontrolu i moć nad državnom granicom. Prvi put u istorijskim izvorima Golubačka tvrđava se pominje 1335. godine kao utvrđenje sa ugarskom vojnom posadom. Iako je osnovana pre pomenute godine, ne zna se ko ju je i kada tačno podigao. Njeno ime na srednjovekovnim kartama ispisano je na različitim jezicima: Galambas, Galambocz, Colombazo, Columbaz, Columbarum, Taubersburg, Tawbenstein, Peristerin, Giwerdzinlik… i u svakom osnovu čini  reč golub. Misteriju  imena objašnjavaju srednjovekovne legende, a jedna od najpoznatijih govori o osmanskom zapovedniku grada koji se zaljubio u lepu meštanku Golubanu. Odbijajući da uđe u njegov harem, Golubana je kažnjena tako što je okovana za stenu da bi se pokajala. Njeno odbijanje pokornosti turskom komandantu odvelo ju je u smrt. Po njoj, Tvrđava je dobila ime Golubac, a stena, koja i danas viri iz Dunava, nosi ime ”Baba-kaj” ( tur.” pokaj se”). Tokom tridesetih godina 20. veka kroz Tvrđavu je probijen magistralni put kojim su oštećene obe kapije utvrđenja. Tek 70-ih godina istog  veka utvrđenje je ušlo u sferu interesovanja naših istraživača, što je bilo podstaknuto izgradnjom hidroelektrane ,,Đerdap I”.  Istraživački radovi vršeni su u više navrata, a izvedeni su i konzervatorsko restauratorski radovi pod nadzorom Republičkog zavoda za zaštitu spomenika kulture. Golubačka Tvrđava, kao kulturno dobro od izuzetnog značaja,  pripada i Rezervatu prirode Tvrđava Golubački grad, prostoru koji predstavlja ulaz  Đerdapsku klisuru i ujedno ulazni punkt u Nacionalni park Đerdap. Republika Srbija je ovaj prostor 2011. godine proglasila Turisitičkim prostorom „Tvrđava Golubački grad“ koji je, zahvaljujući Projektu „Revitalizacija Golubačke tvrđave“ finansiranom iz IPA Fondova za 2011. i 2016. godinu, infrastrukturno opremljen, dok je sama Tvrđava rekonstruisana.